«Եթէ մենք կ՛ընդունինք, որ մարդս բաղկացած է մարմինէ և հոգիէ, եթէ կ՛ընդունինք, որ մարդուս մարմինը ունի իւր հարկաւոր պահանջները, ուրեմն այն ևս պէտք է ընդունինք, որ հոգին ալ ունի իւր պահանջները...
Մի՛ քնիր, Սիբիլլա, արթնացի՛ր ու տե՛ս՝
դեռ որքան դաժան-տարաժամ մահ ու ավերում պիտի
սփռվի վաղվա աղոտ դաշտերում, ինչքան աղետ ու
պատերազմ են դեռ նենգախեղելու տարի ու տարածք...
Նա սոսկում է մեր մտածումից, փախչում՝ մեր ուրվականից. զբաղվե՞նք նրանով։
Նրանով զբաղվել՝ նշանակում է ո՛չ թե մեր «մոլորված եղբայրները» դարձի բերելու փորձ անել, այլ․․․ տակավին, երկա՛ր ժամանակ կապիկ խաղացնել...
Այդ գիշեր Նիկոլը հերթական երազը տեսավ։
Գանձասարում էր։
Չէր հասկանում՝ ինչպես էր հասել այնտեղ։ Մութ էր, բայց վանքը լուսավոր էր՝ առանց որևէ արհեստական լուսավորության...
Մեկ տարուց ավելի չէի գրում։ Յոթանասուն յոթիս էի մոտենում։ Կարծում էի վերջ` դբա մահն եմ գնում։ Մեկ էլ, թե ո՞նց` բառը բառի ետևից եկավ ու նախադասությունները գլորվեցին զուլալ առվի պես...
Նայելով վերջին օրերին Ադրբեջանում տեղի ունեցող գործընթացներին ու հատկապես հետևելով առաջ եկած խնդիրներին Ադրբեջանի իշխանությունների արձագանքին, ևս մեկ անգամ վերահաստատվում է այն, ինչ հայտնի է մասնագետներիս։ Բանաձևեմ դա այսպես. ի դեմս ժամանակակից Ադրբեջանի՝ գործ ունենք մի կողմից բավական արդյունավետ աշխատող և կայուն բռնապետական համակարգի հետ, իսկ մյուս կողմից էլ՝ խիստ ճգնաժամային, խոցելի ու բազմաթիվ հարցերում ինքնուրույն գործելու հնարավորություններից զուրկ պետական համակարգի հետ...